Auben isch's o nid gäng gsi, wi's hätt söue

 

 Es isch nümm wi aube», seit dr Freiburghaus Fritz. «Aube, wo dr Eisenhower u dr Adenauer u de o no üse Generau Guisan gluegt hei, dass Ornig isch uf dere Wäut, isch no Ornig gsi. Aube, wo dr Wilhelm Tell u dr Winkelried u de o no dr Ogi gluegt hei, dass Ornig isch i üser Schwyz, isch no Ornig gsi. Aube, wo dr Adrian von Bubenberg u dr Rudolf von Erlach u de o no dr aut Tschäppät gluegt hei, dass Ornig isch i üsem Bärn isch no Ornig gsi. Auben isch überau no Ornig gsi.»

 

 «‘s isch nümm wi aube, das stimmt», seit itz o d Frieda, Fritzes Frou, «aber auben isch's o nid gäng gsi, wi's hätt söue. Aube, wo d Aare no übere Gurte cho isch u bis uf Oschtermundigen aus überschwemmt het, isch's nid gsi, wi's hätt söue. Aube, wo dr Eigergletscher ersch im Schwelemätteli isch blybe stah u d Findlingen im Tierpark d Reh erschlage hei, isch's nid gsi, wi's hätt söue. Aube, wo ds Rad no nid erfunge gsi isch u 's im Bus ghouperet het, wi we's gärdbäbnet hätt, isch's nid gsi, wi's hätt söue. Auben isch's o nid gäng gsi, wi's hätt söue.»

 

 «Aber aube», seit itz wider dr Fritz, «aube sy mer no jung gsi u hei gwüsst, was mer wei, u gmeint, dass mer’s chöi. Itz sy mer zwar no nid aut, aber o nümm so jung u wüsse nume no, was mer nümm chöi. We's wär cho, wi mer gmeint hei, de hätte mer chönne, wi mer hei wöue. Aber itz chiem's lätz, we mer würde, wi mer hei wöue, we's wär cho, wi mer gmeint hei. We's wär ggange, wi si gseit hei, de gieng's, wi mer gmeint hei. Aber itz geit's angersch, aus si gseit hei, u nid, wi mer gmeint hei. Mi darf nid, wi me wett im Läbe, mi mues, wi me sött.»

 

 «Stimmt nid», seit d Frieda, «das ma aube so gsi sy, itz aber, wo den achtzgi bisch, itz chasch, wi de wosch, u muesch nümm, wi de söttsch. «Eigetlech het si rächt, d Frieda», dänkt dr Fritz, «i mache ja würklech, was i wott.»

  

Am Mäntig lööst er en SBB-Tagescharten u fahrt uf Gänf u vo dört uf Romanshorn u wider uf Gänf u wider uf Romanshorn u gäng so wyter bis er am Aaben am eufi wider z Bärn isch. Das het dr Vorteil, dass er nie mues umstygen u d Tagescharte vou cha usnütze. Am Zieschtig haglet’s Chatze, un är wartet im Frohsinn bis es ufhört. Am Midwuch geit er i ds Kunschtmuseum, aber wiu er keni Heuge ma aaluege höcklet er i ds Beizli u süüfelet es Haubeli Epesses. Am Donnschtig mues er mit dr Frieda a Autersnamittag ir Chiuchgmeind, da redt e Pfarrer übere Säge vor Autersdemänz u de git’s no Tee u Chueche. Am Frytig geit er de Bousteue nache. Am Samschtig macht er zäme mit Habegger Rüedu e Gratis-Carfahrt i Schwarzwaud u chouft für nume füfhundert Franken e super Rheumadechi. Habegger Rüedu chouft für nume vierhundert Franken e Gartegrill u überchunnt derzue gratis no ne Zäh-Kilo-Sack Houzchole.

  

Am Sunntig fragt er d Frieda, öb si mitchömm uf ds Stockhorn, mi chönnt ja de bim Aebersold im Söibluemebedli uf dr Chüeplütteraup Zmittag ässe. Dört gäb’s dr bescht Suur Mocken u d Meringue syge gross wi Chindsfüdle. Aber d Frieda wott lieber Formu 1 luege. De geit er haut alei. Am Aabe, wo ner hei chunnt, fragt ne d Frieda, warum er o gäng so mües umehüschtere. Itz chönnt er doch, wi angeri Auti, o eifach mau chli häre höcklen u blybe höcklen u gspüre, wi schön das syg, eifach so blybe z höckle, bis sin ihm sägi, är söu ufstah u dr Stoubsuger vüre näh.

  

 

Choschtprob usem Buech «Es isch nümm wi aube», Weber Verlag, Gwatt.